jane
@janeandbooks
46 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap
Kabrero isimli Meksika’lı olan karakterin herkese karşı çıkarak evlendiği kızılderili karısının ölümüyle başlıyor.
Kabrero karısını dağda gömmek istemeyip cenazeyi bir törenle yapmak istediği içiin kasabaya inmeye karar verir. İki gün boyunca mücadele eder yaralanır zaman zaman aç kalır ama aşkını içine değil toprağa gömebilmek için her şeye rağmen mücadele eder. İşte biz bu kitapta o mücadeleyi bir insanın sırf ırkı, dini yüzünden cesedini bile bu dünyaya sığdıramayaşını okuyoruz.
“ Şiddetin kolgezdiği bir dünyada aşkınızı nereye gömersiniz?” Sanırım kitabın arka kapağındaki bu yazı kitabı anlatmak için yeterli, tam olarak bu cümle. Kabrero aşkını zaten içine gömdü, bu kitapta o aşkı dünyaya sığdırabiliyor mu bunu okuyoruz merakla.
Andrew Jolly’nin mükemmel bir edebi anlayışla yazdığı bu esere sadece aşk kitabı gözüyle bakmanın da büyük bir haksızlık olacağını düşünüyorum. Kitap aynı zaman da iç yakan yalnızlığa, yozlaşmış çelişkiler içindeki Meksika toplumunda yaşayan o aykırı kişinin, başkaldırışın öyküsü aynı zamanda.
Kitabın ilk sayfasından itibaren çok özel bir kitaba atıldığımı hissetmiştim zaten. İlerledikçe de bu hislerim pekişti kendimi istiridyenin içindeki o inciyi bulmuş gibi hissettim, kitabın yalınlığında kayboldum, özü beni yaraladı. Hem bir yandan herkese önermek istedim bir yandan da bu güzelliği kimseyle paylaşmak istemedim.
Diyebileceğim tek şey en yakın kitapçıya gidin ve bu kitabın satırlarındaki hislerin akıntısına kapılın.
“Yat sevgilim. Kıpırdama. Yat bir tanem. Seni içime gömdüm.
“Bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa
Yağmur yağdıkça
Bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor”
Bir insanın kalbini içine ağlatacak kadar kırmak, geçmeyecek yaralar vermek...
Okurken sık sık şunu düşündüm keşke Didem’in geçmişte arkadaşı olsaydım, yanında olsaydım da onu kıran herkese karşı çıksaydım. Onun kalbini içine ağlatmayın ona bunları yazdırtmayın diye ağlayabilseydim.
Evet Grapon Kağıtları da gerçekten çok güzeldi ama bu çok çok başkaydı. Bu kitapla onun ruhunu gerçekten sindirdim ben artık Didem’i anladım.
“Karanlık sularında ilerliyorum seni hissediyorum soğuğunu,karanlığını, derinliğini. Ayağım ne zaman yerden kesilecek, ne zaman içine gömülüp boğulacağımı bilmiyorum ama o karanlık nehrin içinde ilerlemeye devam ediyorum. O nehrin beni yok etmesinden korkmuyorum” demişti Nurşan serinin ikinci kitabı olan Nehir’de. Serinin ikinci kitabında Nurşan o nehrin ve yalanların derinliğini tatmıştı. Üçüncü kitapta ise yalanlar artık bir günebakan misali kendilerine güneşe çevirdiler ve her şeye aydınlığa kavuştu. Açıkçası aralarına bu kadar büyük uçurumlar koyan yalanı öğrendiğimde hem içim acıdı ama bir yandan da biraz hayal kırıklığına uğradım. Sanırım beklentimi çok yükseltmiş ve bu olayların altından aşırı farklı bir şeylerin çıkması beklemiştim. Dediğim gibi her ne kadar olaylar sizi şoklara uğratmasa da veya yer yer gereksiz ayrıntılar sizi boğsa da örneğin; Nurşan’ın o gün yaptığı makyajın ayrıntısına kadar okumak. Yine de güzel ve akıcı bir kitaptı. Binnur’un kalemi zaten çok keyifliydi. Günümüz gençlik kitap yazarlarının bence en büyük problemi ya çok sade düz bir anlatıma sahip olmak ya da aşırı gereksiz asla insanın zihninde somuta dönüştüremediği betimlemeler yapmak ama Binnur’un kalemi asla öyle değildi. Betimlemeler çok yerindeydi ve zihne çok oturuyorlardı.
Kitabın sonu çok üzücüydü ama karakterlerin yaşadığı o çıkmazlar çok gerçekçiydi. Seriye iki kitap daha gelecekmiş her ne kadar bu serinin kötü biteceğini de düşünsem hâlâ içimde iç acıtan bir umut besliyorum. Bir yerde görmüştüm iki insan birbirinden koptuğunda ya şiddetle yeniden tutuşurlar ya da birbirlerinde kül olurlarmış. Dilerim Korhan ve Nurşan birbirlerinde kül olmasınlar.
