Zaman, bilindiği gibi bazen kuş gibi uçar, bazen de solucan gibi sürünerek geçer. Ama insan en çok zamanın ağır mı, yoksa çabuk mu geçtiğini fark etmediği vakit kendisini iyi hisseder.
Söyleyin neden güzel bir müzikten, hoş geçirilmiş bir akşamdan, cana yakın insanlardan konuşmaktan zevk duyduğumuz zaman bütün bunlar sanki bir yerlerde var olan ama bizim sahip olmadığımız gerçek, sonsuz bir mutluluğun basit bir kopyasıymış gibi bir his duyuyoruz? Neden öyle oluyor?