"Sanat akıldan başka kaynaklardan yararlanır. Neden ya da nasıl olduğunu bilmeksizin, kendiliğinden Jaromil'in aklına köpek başlı adamlar veya başsız kadınlar çizme fikri geldi. Ona bu garip ama saçma olmayan resimleri çizdiren bilinçdışıdır. Oğlunuzun bu görüşüyle, yaşamımızı her an sarsan savaş arasında gizli bir bağ olduğu kanısında değil misiniz? Savaş insanı yüzünden ve kafasından mahrum bırakmadı mı? Kafasız adamların, kafasız kadın parçasının peşinden koşmaktan başka bir şey bilmedikleri bir dünyada yaşamıyor muyuz? Dünyanın gerçekçi bir açıdan görülmesi en boş yanılsama değil midir? Oğlunuzun çocuksu resimleri çok daha gerçekçi değil mi?"
“Olağanüstü olan şu ki,” diye sürdürdü Jaromil, “sen yalnızca bugün yazdığım şiirlerin değil, seni tanımadan önce yazdığım şiirlerin de ilham perisisin.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Jaromil, bir zamanlar düşündüğü ya da hissettiği şeylerin kendine ait olduğuna artık inanmıyordu; sanki tüm düşünceler oldum olası bu dünyada varmış da bir kütüphaneden kitap alır gibi onları ödünç almaktan başka bir şey yapılmıyormuş gibi geliyordu ona. O halde Jaromil kimdi? Benliğinin içeriği gerçekte ne olabilirdi? İncelemek üzere bu benliğin üzerine eğiliyor, fakat orada, benliğini incelemek için kendi üzerine eğilmiş görüntüsünden başka bir şey bulamıyordu.
“Şiirine koyduğun düşsel bir düşüncenin senin akıl yürütmenin sonucu olduğunu düşünüyorsun. Hiç de öyle değil; o seni buldu birden, sen beklemiyorken; bu düşüncenin yaratıcısı sen değilsin, sendeki biri, sende şiirini yazan biri. Senin şiirini yazan bu biri, bilinçdışının her birimizden geçen güçlü akımıdır; yetenekli olduğunu düşünme çünkü karşısında ikimizin de eşit olduğu akım araç olarak seni seçti.”
Ressama göre bu sözler bir tevazu dersiydi; ama Jaromil onlarda, gururu için bir parıltı yakaladı; şiirinin imgelerini yaratanın kendisi olmamasından ne çıkardı. Gizemli bir şey yazıcı olarak onun elini seçmişti. Yetenekten daha büyük bir şeyden, seçilmiş olmaktan gurur duyabilirdi.
Zaten küçük kaplıca istasyonundaki kadının söyledikleri hiç aklından çıkmamıştı: Bu çoçuğu büyük bir gelecek bekliyor.
Yazdığı şiir tepeden tırnağa özerk, bağımsız ve anlaşılmazdı; kimseyle uzlaşma içinde olmayan ve yalnızca var olmakla yetinen gerçekliğin kendisi kadar bağımsız ve anlaşılmaz.
Şiirin bu özerkliği Jaromil'e muhteşem bir sığınak, ikinci bir yaşamı düşleme olanağı sunuyordu; bunu o kadar beğendi ki ertesi gün başka dizeler yazmaya başladı ve yavaş yavaş kendini bu işe verdi.
Jaromil, bir zamanlar düşündüğü ya da hissettiği şeylerin kendine ait olduğuna artık inanmıyordu, sanki tüm düşünceler oldum olası bu dünyada varmış da kütüphaneden kitap alır gibi onları ödünç almaktan başka bir şey yapılmıyormuş gibi geliyordu ona. O halde Jaromil kimdi? Benliğinin içeriği gerçekte ne olabilirdi?
İncelemek üzere bu benliğin üzerine eğiliyor; fakat orada, benliğini incelemek için kendi üzerine eğilmiş görüntüsünden başka bir şey bulamıyordu.