Belki de haklı, yaşama bakışımız belki de ille de hastalığın, ölüm korkusunun asilleştirdiği bir ruhlu olmamalı. Başka mutluluklar da var. Daha kolay, daha sıradan ve daha banal…
Hayatı boyunca, tasmasına o zinciri taktıklarında, yetişkinliğinde de protesto edecek, her defasında dişlerini gösterecek, korkunç seslerle hırlayacak, bedeni titreyecek, sağa sola hamleler yaparak kurtulmak isteyecek, hırsla, öfkeyle zinciri reddedecek. O zincir tüm bunlara rağmen sonunda tasmaya bağlandığında da sakinleşecek, ruhuna korkudan, endişeden sonra gelen kabul etmenin monotonluğu hâkim olacak.
Artık ağlamaklı sesler çıkararak mızırdanmıyor, bir şey istemiyor ve şaşkınlıkla karışık bir merak duymuyor. HUKUK VE ADALET YOK, sadece tasma var yedi düvelde.