edward hyde
@jekyllandhyde
62 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
genel anlamda meursault'nun kayıtsızlığı ve bu kayıtsızlığa karşı toplumun tepkisi anlatılıyor. meursault her şeyi olduğu gibi kabul eden bir karakter. annesinin ölümünü de olağan karşılıyor, idamla birlikte gerçekleşecek olan kendi ölümünü de. tanrı'nın yokluğuyla hayatını kendi anlamlandırıyor, hiçbir inanca bağlı kalmadan ve bu durum meursault'ya özgürlük tanıyor.
kitabın içerisinde kendimden izler buldum diyebilirim.
birdenbire başını kaldırıp yüzüme baktı: "neden sizi ziyaret etmemi istemiyorsunuz?" diye sordu. "tanrı'ya inanmıyorum da ondan," diye cevap verdim. bundan emin olup olmadığımı öğrenmek istedi. ben de bunun, kendi kendime sormaya değer bir şey olmadığını söyledim: pek önemsiz bir sorun gibi görünüyordu çünkü bu bana. o zaman vücudunu geriye kaydırarak sırtını duvara dayadı, ellerini baldırlarının üstüne koydu. bana söylemiyormuş gibi bir tavırla, insanın bundan emin olduğunu sandığını, ama gerçekte emin olmadığını söyledi. ben bir şey söylemiyordum. yüzüme baktı ve, "ne dersiniz?" diye sordu. bunun mümkün olduğunu söyledim. her halükârda, beni gerçekten ilgilendiren şeyin ne olduğundan belki emin değildim ama, beni ilgilendirmeyenin ne olduğundan emindim, ve tam da onun bana bahsettiği şey, beni ilgilendirmiyordu.
kitabı "piyanist" filmindeki bir sahnede geçtiği için okumaya başladım ve gün içinde bitirdim. akıcı bir kitaptı, sıkıcı değildi.
"bize iğne batırsan kanamaz mıyız? bizi gıdıklarsan gülmez miyiz? bizi zehirlersen ölmez miyiz? bize yanlış yaparsan intikam almayalım mı?"
temeli oedipus kompleksi olan bir kitap. yazar zaten spoiler'ı kafka'nın babasıyla birlikte vermiş, bu yüzden bir yerden sonra çok sarmamaya başladı ama bir yandan da bitsin diye okuttu kendini. en başta anlatılan olay, nakata'nın bölümleri, oşima ile diyaloglar ve kafka'nın ormanın derinlerinde karşılaştıkları, bunlar dışında çok da ilgi çekici bir tarafı yoktu. kafka'nın anlattığı bölümden sonra nakata'ya geçmesi kitapta tuttu çünkü gerçekten nakata'nın olduğu bölümlerde neler olacağını merak ediyor insan. onun dışında sorularınızın birçoğu cevapsız kalıyor ve sade bir şekilde sonlanıyor.
"insan bir şeyleri ne kadar isterse istesin, o şeyler asla kendiliğinden çıkıp gelmez. insan bir şeylerden özel olarak uzak durmaya çalıştığında ise, o şeyler kendiliğinden insanın üzerine üzerine gelir."
gün içerisinde başlayıp bitirebileceğiniz kısa ve fantastik kurgusu olan bir kitap. başlayınca bitirene kadar elinizden bırakmak gelmiyor.
bir bedeni iyinin ve kötünün paylaşmasına karşılık, iyi için ayrı kötü için ayrı beden oluşturmanın her ikisine sağladığı yarar ve zarar anlatılmış. sonu tahmin edilebilirdi ama önemli olan anlattığı mesaj.
"kendi kendime, eğer her iki yaratılış da ayrı ayrı kişiliklere bağlanabilseydi, dünya bütün o dayanılmaz dertlerinden kurtulurdu, diyordum. o zaman dürüst olmayan yaratılış, kendisinden daha dürüst olan eşinin isteklerinden ve vicdan acısından uzak, kendi bildiğini işler; dürüst olan da güvenle, hiç şaşmadan kendi yüksek amacı peşinde gider, zevk duyduğu iyiliklerde bulunur ve artık yabancısı olduğu o kötülük yüzünden rezil olmaz, pişmanlığa uğramazdı. birbiriyle uyuşmayan bu iki yaratılışın böylece bir araya getirilmesi, birbirine tümüyle karşıt olan bu ikizlerin rahat yüzü görmeyen vicdanda durmadan çarpışması, insanoğlunun bahtını kara etmişti."
