“Sanırım öbür kızların çoğu gibi coşku içinde olmam gerekiyordu ama içimden hiçbir tepki göstermek gelmiyordu. Tıpkı bir kasırganın merkezindeki sakin bölge gibi durgun ve bomboştum, çevremdeki karmaşanın içinde yuvarlanıp gidiyordum.”
“Her sabah aynı saatte Dr. Roland'ın ofisinde oluyordum. Sözüm ona bir psikolog olan adam, ruhsal çöküntünün on belirtisinden birini bile fark etmiyor, görmesi için eğitildiği ve öğretmesi için para aldığı her ne haltsa hiçbirini görmüyordu. Bunun yerine benim sessizliğimi fırsat bilip kendi kendine futboldan, çocukken sahip olduğu köpeklerden söz ediyordu.”