yaşam kargaşasıyla baskısının bunca yoğunlaştığı; sadece yaşam heyecanınınsa her geçen gün daha zorlayıcı olduğu bu yerde olayların karmaşası giderek daha bunaltıcı oluyor.
Bir şekil çizmeye başlıyorum, dünya şeklin yuvarlaklığının içinde, bense halkanın dışındayım; derken katılıyorum, içinde hapsoluyorum, bütünleşiyorum. Dünya bir bütün, bense dışındayım, bağırıyorum; ‘Ah! Kurtarın beni, zaman halkasının dışına sonsuza dek savrulmaktan kurtarın!’