faike
@jiroskoporcin
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitap bana şunu hissettirdi: İçimde unuttuğum bir taraf varmış.
Yazar masallar anlatıyor ama aslında masal anlatmıyor. Kadınların içindeki gücü, sezgiyi, o bastırılmış tarafı gösteriyor. “Vahşi kadın” dediği şey asi olmak değil. Kendi doğana sadık olmak.
Büyürken bize hep ölçü veriliyor. Çok olma. Çok isteme. Çok konuşma. Uyumlu ol.
Bir süre sonra insan kendi iç sesini kısmayı öğreniyor.
Ama o ses tamamen gitmiyor.
Bu kitabı okurken kendimi düşündüm. Ne zamandır iç sesim suskun şekilde?
Bu kitap bana güçlü ol, duygusuz ol, dışarıya duvar ör demiyor Kendin Ol diyor.
Şule Gürbüz’ün okuduğum ikinci kitabı Coşkuyla Ölmek bana adeta bir yaşam aynası tuttu. Üslubuna ve yazım tarzına bayıldım; Gürbüz, kelimeleri öyle doğal ama bir o kadar da etkileyici bir şekilde kullanıyor ki, kitabı okurken zaman zaman durup kendi hayatını sorgulamadan edemiyorsun.
Kitaptaki karakterler ilk bakışta sıradan insanlar gibi görünüyor. Ama okudukça anlıyorsun ki hepsi içlerinde büyük fırtınalar koparıyor, hayatla ve boşluk duygusuyla hesaplaşıyor. Ölüm ve yaşam arasındaki o ince çizgide yürürken aslında bizi anlatıyorlar, bizim sorularımızı soruyorlar.
Bu kitap, ölümden korkmamayı, onu anlamaya çalışmayı ve hayatta neyin peşinde olduğumuzu yeniden düşünmeyi fısıldıyor. Gürbüz, böylesine ağır meseleleri o kadar sade ve samimi bir dille anlatıyor ki, kitabı bitirdiğinde hem bir hikaye okumuş gibi hissediyorsun hem de biraz olsun değişmiş gibi.
Hayatın gerçeklerini anlatan bir kitap. Okurken kitabın içinden, etkisinden ve duygusundan çıkamıyor insan. Ağır bir kitap olsa da herkesin okuması gereken bir kitap. Terör bölgesinde çalışan bütün memurlarımızın ne kadar zor şartlarda çalıştığını görmemiz için yazılan değerlerli sayfaları okumalıyız.
