“Hem özgür olayım hem duvarın içindeki gibi güvende olayım diyorsanız size önerebileceğim tek hapishane vardır: kendiniz. İnsan korkuya kapıldığında ilkin kendine kaçarmış ve bir süre sonra kendine yepyeni bir alem yaratır orda yaşamaya başlarmış; fakat insan çabuk sıkılan bir hayvan zamanla yalnızlıktan bunalmaya başlar, gömüldüğü kendisinde yeni yeni insanlar yaratır sonra onlarla dertleşmeye giderek didişmeye ve en sonunda çatışmaya başlar. Peki o zaman ne yapar? dışarıya kaçar ama artık başka bir insan olarak.”
Tüm düzen, hayatlarının şu ya da bu döneminde çevrelerinin onlara veremediği şeyleri arayan insanlar için kurulmuştur. Veya çevrelerinin onlara sağlayamadığını sandıkları şeyleri arayanlar için.
“yorgun gecelerin ardından
hep aynı yere dönerken
ıslak sokaklar boyu düşündüm
solmuş insanların yüzünden
gülümseme beklerken
tren yolları boyu düşündüm”