Nur
@journurs
Kitaplar, düşünceler ve journaling güncesi
Instagram | Tiktok | Substack: journurs
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir Katilin Güncesi
Yetmiş yaşındaki Byıonğsu Gim, en son kırklı yaşlarında cinayet işlemiş eski bir seri katildir. Sıradan bir hayat sürdüğü kentte bir katil birbiri ardına kadınları öldürmeye başladığında, kızı Inhi’yi korumak için hazırlıklara başlar. Ancak kızını koruma yolunda Alzheimer'a yakalanan Byongsu, her geçen gün hafızasını kaybetmektedir. Şüphelendiği adam ise kızının evlenmeyi planladığı Cute'dir.
Bir çırpıda okunabilecek kadar kısa; ama çok güzel psikolojik çözümlemeleri olan, insana bir seri katille bile empati kurduran bir kitaptı. Karakterin gitgide her şeyi unutmasını ve Alzheimer'a sahip bir zihni okumak çok sarsıcıydı. Yer yer, katil bile olsa üzüldüğüm noktalar oldu. Yaşadığı unutkanlıklar yüzünden her sayfada ayrı bir şüphe yaşıyordum; neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemiyordum.
Sade ve yalın bir dili olduğundan okuması çok keyifliydi. Üstelik sonundaki ters köşe ve yaptığı sürpriz beni oldukça sarstı. "Unutsam da tekrar okusam" dediğim kitaplar arasına girdi.
Freida McFadden Klasiği...
Polisler, bodrum katında kadınları öldüren babasını tutukladıklarında Nora Davis on bir yaşındaydı. Yıllar sonra başarılı bir cerrah olmuş; babasının ünlü bir seri katil olduğunu sır gibi saklayarak sessiz ve yalnız bir hayat sürmektedir. Fakat bir gün hastalarından biri, tıpkı babasının yöntemiyle öldürülünce, birilerinin bu suçu onun üzerine yıkmaya çalıştığını anlar. Nora, babası gibi bir katil değildir; polisler onu suçlayamaz... Tabii bodrumuna bakmadıkları sürece.
Kitap, klasik bir Freida kitabı olduğundan sayfaların akıp gitmesi, heyecanlandırması ve beni "reading slump"tan çıkarması benim için muhteşemdi. Her sayfayı büyük bir merakla çevirdim. Tam birine güvenecekken güvenim boşa çıkıyordu; sonra "Aa, kötü değilmiş aslında," deyip yeniden güveniyordum. Sonra yine güvenim boşa çıkıyordu, gerçekten inanılmazdı. Çok akıcı ve sade bir dili olduğundan hiç sıkmadan gerilimi ve heyecanı taze tutan bir kitaptı. Olay örgüsünün daha derin olmasını isterdim ancak bu haliyle bile gayet yeterli, çerezlik ve şaşırtıcı bir sonu vardı. Başlarda sonunu tahmin edebildiğimi düşünerek ilerlediysem de sonunda yine ters köşeye uğradım; ancak bu tam da istediğim bir son muydu, emin değilim. Sanki bu defa o mantığı kuramadım ve her şey biraz oldu bittiye gelmiş gibi hissettim. Söylemeden edemeyeceğim; her zamanki gibi son sayfada bırakılan o şüphe kırıntıları ise çok hoştu.
