n
@jouskae
étagères poussiéreuses
neden kendimizden memnun olup hayatımızın geri kalanında sadece kendimizi sevemiyoruz? içgüdülerimin şu ana kadarki duygularımı, mantığımı alt ettiğini görmek yazık. bir an bile kendimi unutsam hemen ardından hayal karıklığına uğruyorum. her şekilde de kendimde içgüdü olduğunu bilmek beni ağlamaklı yapıyor. anne, baba diye seslenmek istiyorum.ama yine de gerçek denilen şey, beklenmedik bir şekilde sevmediğim yerlerde olabileceğinden oldukça acınası hissettiriyor
Reklam
içgüdü kelimesine ne zaman denk gelsem ağlamak istiyorum. zaman zaman yaşadığım deneyimler sayesinde, içgüdülerimizin büyüklülüğünü ve bu güce karşı koyma konusunda ne kadar çaresiz olduğumuzu anladığım zamanlarda çıldıracak gibi oluyorum. ne yapabilirim ki diye öyle dalgın dalgın duruyorum
kendi kişiliğim gibi olan bir şeyi gerçekten gizlice seviyorum, sevmeye devam etmek istiyorum ama tamamen kendime ait bir şey olarak somutlaştırmaya korkuyorum
doğru umut ve doğru arzulara sahip olmadığımız için azarlanıyoruz, peki ama doğru idealin peşinden koşsak, bu insanlar bize destek olup rehberlik edecekler mi acaba?
kendimi yargılamaya çalışıp zayıf bir noktamı fark ettiğimde bir süre sonra o özelliğim gözüme güzel görünmeye başlıyor
Reklam