Ölümün farkında olmanın, üzerinize düşen gölgesini kucaklamanın avantajını aklınızdan çıkarmayın. Böyle bir farkındalık, karanlığı hayatın kıvılcımlarıyla birleştirir ve hâlâ elinizdeyken hayatınızı güçlendirir. Hayata değer vermenin yolu, başkaları için şefkat duymanın yolu, her şeyi en derin şekilde sevmenin yolu bu yaşantıların sonunda kaybolacağının farkında olmaktır.
Sonunda öldüğümüzü ve diğer bütün bilinçli varlıkların da bizimle birlikte öldüğünü anladığımızda, her anın ve her varlığın kırılganlığı ve değerli oluşuna dair yakıcı, neredeyse yürek burkan bir his duymaya başlarız ve buradan bütün varlıklar için derin, açık, sınırsız bir şefkat hissi gelişebilir.
Sogyal Rinpoche, Tibet’in Yaşam ve Ölüm Kitabı
Nietzsche bize yaşanmamış bir hayattan kaçınmayı öğütlemektedir. Der ki: Kendinizi var edin, potansiyelinizin farkında olun, cesur ve tam anlamıyla yaşayın. O zaman, ancak o zaman pişmanlık duymadan ölürsünüz.