hazel
@justabook
okurum yazarım düşünürüm paylaşırım
Çünkü müzik ruhu tazeleyen ve ebediyen gençleştiren bir tanrı iksiri, tanrı gıdasıdır…Boğulmak üzere olan birinin sıkıca bir başkasına sarılması gibi yaşamın tek gücü olan, yer çekimine maruz kalmayan müziğe adeta yapışıyor, onu yukarı doğru kendi neşeli alanına çekmesi için.
Reklam
Nietzsche’nin son aşkı hafifliktir, her şeye biçtiği en yüksek ölçüdür. Hafifleten, şifa bulduran her şey iyidir: Gıdada, zihinde, havada, güneşte, kırlıkta, müzikte. İnsanın ayaklarını yerden kesen, hayatın boğuculuğunu ve karanlığını, gerçeğin çirkinliğini unutturmaya yardım eden neyse, emsalsiz lütuf gibidir. “Yaşamayı mümkün kıldıran”, “yaşamın yüce diriltici ilacı” olarak gördüğü sanata olan son ve gecikmiş aşkı bu nedenledir.
Hayal gücünü benzer bir şekilde çalıştırdığı zamanlar konuşma hazırlayacağı zamanlardı. Önce hayalinde bir konuşma yapar, sonra zihninde şiddetli bir alkış canlandırır, daha sonra da neler dediğinin taslağını çıkarırdı. Daha sonra elindeki bu taslakla konferansını doğaçlama bir şekilde gerçekleştirirdi.
Reklam