hazel
@justabook
okurum yazarım düşünürüm paylaşırım
Zweig, bu kitapta Nietzsche’nin yaşamının değil, onun iç dünyasının bir anatomisini sunuyor. Bu nedenle okur, bir yaşam öyküsünden ziyade, bir dahinin, Nietzsche’nin tercihen içine yerleştiği bir yalnızlıktan, onu yalnızlaşmaya sürükleyen iç çırpınışlarına uzanan bir anlatıyla karşılaşıyor. Nietzsche’nin bedeni yalnızca fizyolojik anlamda değil zihni olarak da hassaslıkla boğuşmaktadır, onun berrak görüşlerinin isabeti de bu üstün boyuttaki hassasiyetinden kaynaklıdır. Kitabı bitirdiğinizde, çağının ötesini, Avrupa’ya yaklaşmakta olan felaketleri sezen ve tüm billurluğuyla ifade eden bu dehanın neden anlaşılamadığını daha iyi hissediyorsunuz. Zaten kanımca Zweig’in amacı da budur, Nietzsche’yi bir araştırma nesnesi gibi aktarmak değil, onu zihninin sınırlarına taşıyan içsel çatışmasını, bu çatışmanın iniş ve çıkışlarına konuşlanan tüm hassasiyetlerini okur olarak içimizde bulmamıza, böylece onu “öğrenmemize” değil “hissetmemize” araç olmak.
Reklam
Avrupa’nın ahlaki bunalımının tüm basıncı bu atmosferik dehanın içinden şiddetle boşalmıştır - tarihin en dehşet verici fırtınası kopmadan önce, zihnin en muazzam fırtınası kopmuştur.
Ruhunda böylesine bir kasırga kopmuş biri, hiçbir insan sözünü artık işitemez. Karanlığın bu kadar derinden bakmış olduğu bir insan, kör kalır.
uçurumun kıyısında dans
Belki de hiçbir canlı insan, başı asla dönmeden ve duru kalarak, böylesine bir uyanıklık haliyle ve böyle geniş bir mesafeyle cinnetin kenarından aşağıya doğru sarkıtmamıştır kendini.
Reklam