hazel
@justabook
okurum yazarım düşünürüm paylaşırım
Doktora
Muğla
27 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
miras
Kitabı iki ayrı şekilde ele almak mümkün, eğer bu bir kurguysa evet tekrarlar var ve bir süre sonra sürekli dertleşen bir arkadaşınızı dinliyor gibi hissediyorsunuz, ama eğer gerçek hayattan kesitler içeriyorsa bunları ifade etmenin zorluğunun edebiyata yansıması olarak bu tıkanma ve tekrarlar anlam kazanıyor. Yaşanan duyguların ağırlığı karmaşıklığı ve zorluğu kendini bu sıkıntılı ifadelerde buluyor. Öyle ya kitabın merkezinde yer alan aile içi istismar ifade etmesi kabul etmesi yaşaması atlatması paylaşması zor, ikna etmesi ve inandırması çok daha zor bir durum. Size tam olarak bu imkansızlık ve sıkışmışlık hissettiriliyor, bu nedenle kitabı sıkıcı bulanlar olabilir, ama vermek istediği duyguyu geçirme başarısına bakarak başarılı bulanlar da.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Boşalması dilenen dolaplarEdebiyat
Aldığı eğitim sonucu, ailesiyle olmak istediği kişi arasında bir uçurumda salınıyor ana karakter. Bu tanıdık nefret ve kurtulma arzusu, yer yer yerini merhametle gelen vicdana dolayısıyla öz yıkıma sürüklüyor ana özneyi, ama hepsinden öte içindeki boşluğu, ailesine duyamadığı sevgiyi mahrum bırakıldığını düşündüğü “saygınlığı” başka bedenlerde arıyor. Kişisel olarak hem ilginç hem tanıdık buldum. Talebe kitabını anımsattı. Kitap boyunca ana karaktere şizofrenik duygular geliştirdim kızgın bir anlayış. Bu hikayenin kurbanı hem oydu hem de ailesi ve çok acı ama gerçekten okumasa ailesinin tüm kusurlarına rağmen mutlu olabilirdi. O zaman eğitim yalnızca zenginler/belli bir statüdeki insanlar için mi diye düşünmeden edemiyor insan, farklı sosyal kesimlerden gelip eğitimiyle kendine bir hayat inşa etmek isteyenler bunun bedelini ailelerinden büyük bir kopuşla ödemek zorunda mı? 20. Yüzyıl ortası Fransa, 21. Yy Türkiye, aynı noktadayım.
Tek bir cümleyle özet
Viktoryenmiş gibi yapan postmodern roman, çok keyifli, sürükleyici, iyi betimlenmiş, şaşırtıcı. Basit bir aşk hikayesi değil dönemin ruhunu okuyorsunuz, o ruhun nasıl karakterlerin zihnine işlediğini diyaloglardan takip etmenizi sağlayacak şekilde aktarıyor yazar hikayeyi. Zaten roman bu aşk hikayesinden ziyade pek çok paralel hikaye barındırıyor, bunlar çoğunlukla ilginç ikili ilişkiler. İşte buralardaki diyaloglar öyle incelikle kaleme alınmış ki söylenmeden aktarılanlar, karakterin aklından geçenler ve ruh hali tarifleri size viktoryen zihniyetini veriyor ama pek çok noktada uyanış da var, bir eşik dönemi romanı gibi bir yandan da…
Üstü örtük pek çok duyguyu hiç dile getirmeden okuyucuyu alışılmadık bir yolculuğa çıkaran roman. Kitap bittiğinde baş başa kaldığınız ve ana karakteri içselleştirerek kendinizi içinde bulduğunuz duyguların hiçbirinin aslında ana karakter tarafından açıklıkla ifade edilmediğini hissediyorsunuz. Bir yandan da kitabın amacının tam olarak bu duyguları sezdirerek aktarmak olduğundan şüpheniz yok. Eser bu yönden çok ince ve ilginç bir noktada konumlanıyor.
Beni Asla Bırakma’yı, Klara ile Güneş’i okuduktan sonra okudum. Bu nedenle kitabı ister istemez Ishıguro’nun ilk kez Klara ile Güneş’i okurken deneyimlediğim teknolojik gelişmelerin yaratabileceği alternatif gelecekleri teknolojinin basmakalıp yansımalarına hiç dokunmadan “insansı yaratıkların insandan farksız ilişkileriyle” anlatma becerisinin bir tekrarı olarak yorumluyorum. Ama aslında ilk olarak bu kitapla ortaya konulmuş bi başarı bu, belki de o yüzden Klara ile Güneş, bu ilişkinin başka bir yönünü göstermeye odaklandı. Yine de baştan sona keyifle ve merakla okuyup tadı damağımda kalacak şekilde bitirdim Beni Asla Bırakma’yı, biraz unuttuktan sonra filmi de izleyeceğim ve Günden Kalanlar ile devam edeceğim Ishiguro yolculuğuma
