Umut Çalışkan
@justdoithope
az insan, çok kitap.
"İstersen yaparsın!" sözü tam bir kandırmacaydı. İnsan ancak yapabileceğini isterdi. "İstemek" kavramı, "dilemek" ten ve "hayallere dalmak"tan farklı bir şeydi. Bedelini göze almakla, gereğini yapmakla ilgili bir şeydi.
Reklam
İntihar Dükkanı - Umudun Ayıp Sayıldığı Bir Dünya1000Kitap
Bu kitapta her şey ters.
İnsanlar yaşamak için değil, ölmek için alışveriş yapıyor.
Daha kötüsü, kimse bunu garip bulmuyor.
Dükkanı işleten aile için mutsuzluk bir düzen haline gelmiş.
Neşeye güvenmiyorlar.
Mutluluğu tehlikeli görüyorlar.
Hayat onlar için zaten kaybedilmiş bir şey.
Sonra aralarına biri giriyor.
Her şeyi bozan biri.
Sebepsizce gülen.
İyi olabileceğine inanan biri.
Asıl mesele burada başlıyor.
Çünkü kitap intiharı değil,
umuttan rahatsız olan insanları anlatıyor.
Okurken fark ediyorsun:
Bazen karamsarlık “olgunluk” sanılıyor.
Sürekli şikayet etmek normalleşiyor.
İyi hissetmek ise safça bulunuyor.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazı ortamlarda gülmek bile cesaret istiyor.
Kısa bir kitap.
Ama mesajını dolandırmadan veriyor.
Ne anlatmak istediğini biliyor.
Yabancı - Dışarıda Kalan Bir İnsan
Bu kitabı okurken sık sık durdum.
“Bu adam neden böyle?” diye düşündüm.
Meursault çok garip biri.
Annesi ölüyor ama ağlamıyor.
İnsanlar üzülmesini bekliyor.
O ise hissettiğini saklamıyor.
Belki de hiç hissetmiyor.
Kitap boyunca şunu fark ediyorsun:
Asıl yargılanan suç değil.
İnsanların beklentilerine uymamak.
Meursault toplumun istediği gibi davranmıyor.
Yalan söylemiyor.
Rol yapmıyor.
Bu yüzden de “yabancı” oluyor.
Okurken bazen sinir oldum.
Bazen de kendime sordum:
“Biz olsak ne yapardık?”
Bu kitap çok şey anlatıyor ama bağırmıyor.
Sessiz.
Soğuk.
Ama düşündürücü.
Bu kitabı bitirdiğimde Meursault’u sevdim diyemem.
Ama onu anladığımı hissettim.
Herkesin “normal” dediği şeylere uymadığı için bu kadar dışlanması insanı rahatsız ediyor.
Reklam