rideordie
@justnes
let me always return to thee like sailors to the sea
29 Eylül 2004
13 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
kitap kapağında tutkunun esiri olan, pişmanlıklar içinde kıvranan diye bahsedilen doktorun rahatsız edici eylemleri ne aşkından ne tutkusundan ne de duyduğu pişmanlıktandı. burada apaçık bir şekilde kontrol etme arzusu ve egonun kırılmasını görüyoruz. kadın en başından beri doktor için bir tutku değil bastırdığı çirkin arzuların dışa vurulmasını sağlayan bir araçtı. belki içten içe kendisi de bunun farkındaydı bu yüzden her şeyi gözden çıkaracak raddeye geldi, belki de sadece vicdanından kaçmak istedi. kadınların, erkeklerin 'deliliklerini' veya 'tutkularını' anlatmak için bir nesne olarak kullanıldığını koca edebiyat tarihinden zaten anlayabiliyoruz ama zweig hiçbir yorum katmadan tüm muhasebeyi okura bırakmış. hikaye okuyormuş gibi değil de sanki nevrotik bir hastayla seans yapıyormuş gibi hissettiren bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Martin Eden'i okumak, deforme aynalarla dolu bir odada bastırdığım tüm gölgelerimin farklı varyasyonlarına bakmak gibiydi. kendimi onun ruhuna fazla kaptırmamak için arada bir ara verip soluklanmam gerekti.
yine de bu kadar içselleştirdiğim bir karakterin ölümüne Brissenden'in ölümü kadar ağlamadım. Brissenden, bir avarenin rastlayabileceği en güzel ve en acı tesadüftü. kim bilir evlerin, otellerin odalarında bu dünyanın ve getirdiği her türlü hastalığın pençesinde ölüme yürüyen veya düşleyen kaç tane çaresiz ruh vardır?
bu kitap üstümde bir ölüm haberi alındığında mideye oturan o garip ve tarif edilemez his gibi bir etki bıraktı.
sanki ruhumda bu sefil yaşamda hayatta kalma gücünü yitiren, kendini ölümün serin sularına bırakan tüm canların gölgesini taşıyorum bu gece.
"...
bitirdim ben
koydum lavtamı kenara
eskiden bülbüller gibi erken
çiy düşmüş çalılarda öterken
kestim artık sesimi
yorgun bir ketenkuşuyum şimdi
dudağımda ezgiler bitti.
öttüğüm zamanlar geçip gitti
bitirdim ben
koydum lavtamı kenara."
ülke bu haldeyken Mustafa Kemal Atatürk'ün müfredata bile sokulmasını istediği bu kitabı okumak ve böyle bir durumda gençlere ne söylerdi diye düşünmek istedim.
kitapta eğitimin ve adaletin önemi öyle çok ve güzel bir şekilde vurgulanmış ki eğitimin yerlerde süründüğü, okuyan gençlerin umutsuzluğa düşüp madden ve manen çöktüğü, adaletin belirli kişilerin insiyatifine ve menfaatine kaldığı şimdiki Türkiye'de, elbette milletinin parlak gençlerine susup bu düzeni kabul etmelerini öğütlemezdi.
bazı şeylerin önemi o dönemde anlaşılmaz ama bu, gelecekte minnet ve saygıyla anılacak bir iş yapılmadığı manasına da gelmez.
"ama budandıkça fışkıran da bizleriz
ölüyoruz, demek ki yaşanılacak"
yüce insan nietzsche'nin kendisinin ve kitaplarının yüceliğini anlatmak için kaleme aldığı gülünç bir kitap
eğitimli kadınlar hakkında yazdığı saçma satırlar da bu yüce ve aydın kişiliğinin yansıması olmalı
