Gidenler bizden hep bir şey götürdüler... Kimi umutlarımızı, kimi gülüşlerimizi, kimi de en derin sırlarımızı alıp gittiler. Ardımızda kalan o boşluk, sadece sessizlikle değil, aynı zamanda yarım kalmış cümlelerle doldu. Her veda, içimizde küçük bir yıkım yarattı. Bazen bir dostun vedası, bazen bir aşkın bitişi... Her seferinde kendimizden bir parça bıraktık yollarına. Ve her yeni başlangıçta, o eksik kalan parçamızı bulmaya çalıştık, ama hiçbir zaman tam olamadık. Ama belki de gitmelerine izin vermek, kendi yolumuzu bulmak için gerekiyordu. Belki de hayat, eksildikçe çoğalmayı öğrenmek demekti. Ve belki de gidenlerin ardından kalan tek gerçek, kendimize sarılmaktan başka çaremizin olmadığıydı. Böyle böyle, yaralarımızı sevmeyi ve eksiklerimizle yaşamayı öğrendik. Ve belki de en güzeli, her şeye rağmen hala içimizde bir yerlerde filizlenen o umudu korumayı başardık.
@ franzkafkaca