"Herkese veda ettim. Herkesi terk ettim. Her yerden gittim, kendimden kurtulamadım. Zihnimin içindeki seslerden, koltukta oturup karşı sandalyede kendimi izlemekten kurtulamadım."
"Gün bitince, herkes gidince ve sarılmak için uzandığın bütün kollar seni itince beni anımsa. Ayağına taş değmesin ama düş. Kaldırmak için uzanmayan her el benim."
"... ayçiçeği desenli tablo, artık biraz eğri. Sen olsaydın, düzeltirdik." Kaybetmenin acısını daha basit ama etkili tanımlayan çok az cümle okumuşumdur.
Genel anlamda çok güzel yazılmış bir metindi sadece sonlara doğru biraz fazla aynı nesneler üzerinden aktarılan bir acı vardı. Onun haricinde de okuması ve hissetmesi güzeldi.