Benim kalbim çiçeklerle doluydu. Herkese o çiçek yapraklarından dağıtırdım ama ne zaman annem gitti,babam öldü,o çiçekler soldu. O çiçekleri besleyen şey sevgiydi ve onların gidişiyle o sevgi de tükenmişti. Sen gelene kadar o çiçeklerin cesedini taşıdığım bir kalbim vardı. Kalbim çiçek mezarlığıydı. Her dökülen yaprağın ardında kalan kuru dallar etrafımdaki insanların canını değil, benim canımı yakıyordu. Sonra sen geldin ve o mezarlığı dirilttin. Çiçekleri yeniden açtırdın.
Anıları unutabilirim. Ama seni nasıl sevdiğimi hiçbir zaman unutmayacağım. Aşkın izi kalır. Her ruha dokunuşunda silinmeyecek bir iz bırakır. Kim gelirse gelsin o izi silemez. Gün geçtikce derine iner ama asla silinmez.