Suada kendi şehri Sırp kuşatması altında olduğu için Saraybosna'ya tıp okumaya gelmiş gencecik bir kızdı. Mayıs ayında doktor çıkacaktı. O gün bu gösteriye katılmayabilirdi. Dubrovnikli'ydi o. Ama eğitim gördüğü ve çok sevdiği bu kentin bölünmesine onun da gönlü elvermemişti. Sarı ipek saçları uçuşarak, barış şarkıları söyleyerek yürüyordu yıkıldığında. Suada'nın göğsünde, şimdi kıpkırmızı bir karanfildi ölüm.
Konan göçer, doğan ölür elbet. Irmak denize, deniz ırmağa kavuşur sonunda; ruh kaynağına, kaynak da ruhuna muhtaç değil mi şunun şurasında?
