Birbirlerini her koşulda koruyan, kollayan kadınlar..
Onlar için normalleşmiş trajik bir takım olaylara karşı bile neşelerini yitirmeden durabilmiş kadınlar. Harika bir çeviriyle hemen o coğrafyada buluyor insan kendini. Kitabın aynı zamanda Oscar’a aday gösterilmiş bir filmi de var, ama kitabı okumayanlar eksik kalacaktır, bu hikayeyi öncesinde kendi dünyanızda görün derim.
Sevgiyle kalın.
"seni çirkinleştirmenin zamanı geldi..."
öyle bir yer düşünün ki burada hamile kadınlar doğacak çocuklarının kız olmaması için dualar ediyor. doğan çocuğun kız olduğunu gördüklerinde etrafa "oğlan doğurdum" diye haber salıyorlar ki vakti geldiğinde birileri kızlarını alıp kaçırmak için fırsat kollayamasın. kızlar, kız olduklarını gizleyebildikleri yaşa kadar erkek gibi davranmak zorundalar. isimlerini değiştirmeye, sahip oldukları cinsiyetleri saklayarak yaşamaya mecburlar. artık erkek taklidi yapabilecek yaşı geçtiklerinde ise çirkinleşmekten başka çarelerinin olmadığının farkındalar. çünkü kartel çirkin ve kusurlu olanı kaçırmaz. araba sesi duydukları an kazdıkları çukurlara koşup tehlike geçene kadar binbir endişeyle beklemeye mahkûmlar. üstelik sadece kendilerinin bulunmasından değil, sevdiklerinin öldürülmesinden de korkuyorlar. bir gün kaçırılıp öldürülürlerse kim oldukları tespit edilebilsin diye sol kollarına sigarayla yara açıp iz bırakıyorlar. bu iz, kaçırılanlardan geride kalanlara bir mesaj... burada birilerinin öldürülmesini, yürürken akbabaların başına üşüştüğü bir cesede rastlamayı kimse yadırgamıyor. ceset gördüklerinde ölenin kim olduğunu dahi önemsemeden yalnızca onu gömüp oradan yok etmeyi düşünüyorlar. sanki o bölgede hiç insan yokmuşçasına üzerlerine tarım ilaçları sıkılıyor. yaşamalarının değeri yok. kadınlar, mütemadiyen bir şeylerden kaçmak durumundalar: kaçırılmaktan, ilaçla zehirlenmekten, kadınlıklarından, güzel olmaktan, kendi benliklerinden... baştan sona sarsıcı detaylarla dolu bu roman, yazılanların kurgusal değil gerçek oluşuyla da okuyanda acımsı bir his uyandırıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Meksika’nın Guererro bölgesindeki bir köyde yaşayan bir grup kadın ve kız çocuklarının hayatta kalma mücadelesine tanık olduğumuz bir roman. Bir grup kadın diyorum çünkü erkeklerin neredeyse hepsi çalışmak veya yaşadıkları köyden kaçmak için ABD sınırından kaçak bir şekilde geçerek ailelerini terk etmiş, zamanla da onları unutmuşlar.
Sadece kocaları değil devlet de bu köyü tamamen unutmuş ve görmezden gelmiş. Sağlık hizmeti neredeyse yok, eğitim her sene yeni bir öğretmenin gelip bir senelik görev süresini tamamladıktan sonra koş koşa geri dönmesiyle sonuçlanıyor, halkın tehlikeli bir durumda polisi aramak akıllarına bile gelmiyor çünkü onları korumayacaklarını biliyorlar zaten telefonlar da sadece ormanın içinde küçük bir açıklıkta çekiyor.
Kendilerini ve kız çocuklarını korumak yine kadınlara kalmış. Uyuşturucu kartelleri kızları kaçırdığı için anneler çareyi kızlarını çirkinleştirmekte bulmuş. Öyle ki çirkin görünsünler diye dişerini siyaha boyuyorlar, saçlarını ve kıyafetlerini pasaklı ve bakımsız gösteriyorlar. Ani bir baskında da çocukların içine saklanabilecekleri çukurları var. Çünkü herkes kaçırılan kızların kayıplara karıştığını ve onların asla geri dönmediklerini biliyor. Kaçırlan kızlara ne olduğunuysa tahmin etmesi zor değil.
Nedir bu kadınların çektiği? okurken hep bunu düşündüm. Keşke distopik bir durum olsaydı bu anlatılanlar ama maalesef oldukça gerçek. Roman kurgu bir eser olmasına rağmen gerçek, karakterler değil belki ama yaşananlar öyle. Dünyanın birçok yerinde hala bu gibi acı olaylar yaşanıyor maalesef, kadınların verdiği savaşlar hiç bitmiyor. Yaşadıkları, acıları görmezden geliniyor ama böyle yapıldığı sürece de bu yaşananlar bir son bulmuyor. Umarım bir gün hiçbir kadının göz yaşı dökmediği, kendini tehlikede hissetmediği, korkmadığı ve
Kadınlar Ormanı ilk bakışta derinlikli ve sembolik bir anlatım vaat ediyor ama okuma ilerledikçe metin fazlasıyla ağır ve yorucu bir hâl alıyor. Özellikle dilin sürekli kapalı, dolaylı ve düşünce akışı şeklinde ilerlemesi kitabı akıcı olmaktan uzaklaştırıyor.
Karakterlerin iç dünyası yoğun biçimde anlatılıyor ancak olay örgüsü geri planda kaldığı için bir noktadan sonra tekrar hissi oluşuyor. Diyalogların azlığı ve anlatımın sürekli iç monolog üzerinden ilerlemesi de tempoyu düşürüyor. Bu yüzden özellikle sürükleyici bir roman beklentisiyle okuyan biri için kitap oldukça sıkıcı gelebilir.
Kitabın en güçlü yanı edebi dili ve metaforları olsa da anlatımın aşırı soyut olması okuyucuyla mesafe oluşturabiliyor. Bazı bölümlerde ne anlatılmak istendiğini anlamak için tekrar okumak gerekiyor ve bu durum okuma keyfini azaltıyor.
Kısacası, edebi dili güçlü ama akıcılığı düşük bir kitap. Daha hareketli, olay merkezli ya da duygusal bağ kurması kolay romanlar seven okuyucular için yorucu ve sıkıcı bulunabilecek bir eser.
Kadınlar Ormanı;Meksika’da uyuşturucu kartellerinin kol gezdiği, her türlü uyuşturucunun gizli saklı ormanlık yerlerde yetiştirildiği, ölümlerin sıradan olduğu,amerikaya çalışmaya diye giden babaların bir daha dönmediği, çoğunluğu kadınların olduğu bir kasabada, annelerin kız çocuklarını yoklukla yoksullukla koruma mücadelesini anlatıyor. Bu kasabada kız çocuklarının doğması, güzel olması, büyümesi her an için tetikte ve sancılı geçiyor; çünkü uyuşturucu kartelleri güzel olan 13 14 yaşlarina gelmiş kız çocuklarını kaçırıyor ve bu kızlardan bir daha geri dönebilen olmuyor. Bu sebeple anneler kız çocuklarıni saklamak için yerin altında gizli çukurlar açıyor, kızları bir erkekmiş gibi kısa saçlı büyütüyor, dişlerini bilerek siyaha boyuyor. Onlar için çirkin,kusurlu doğmuş kız çocuklari rahat bir nefes alma sebebi.
.
.
.
.
.
.
#kadınlarormanı #okumaönerisi #books
Kadınlar Ormanı
Kadınlar Ormanı bence ilk sayfalardan itibaren insanın içine hafif bir huzursuzluk bırakan kitaplardan biri. Jennifer Clement’in dili çok sakin ama anlattığı şeyler o kadar ağır ve gerçek ki okurken bazı yerlerde durup düşünüyorsun. Özellikle kadınların yaşadığı baskılar, korkular ve hayatta kalma çabası çok çarpıcı işlenmiş.
Kitapta doğa sanki başlı başına bir karakter gibi.
Orman hem saklanılan bir yer hem de insanın içindeki yalnızlığı büyüten bir alan gibi hissettirdi bana. Kadınların birbirine tutunmaya çalışması, yaşadıkları şiddete rağmen ayakta kalmaları gerçekten etkileyiciydi. Clement bunu abartılı dramatik bir şekilde değil, sade ama vurucu bir dille anlatıyor.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri de anne ve kızın sürekli bir korkunun içinde yaşamaya çalışmasıydı bence. Ormanda saklanmaları sadece fiziksel bir kaçış değil; erkek şiddetinden, uyuşturucu çetelerinden ve kadınların “av” gibi görüldüğü bir düzenden kaçış gibiydi. Özellikle kız çocuklarını korumak için saçlarını kestirmeleri, onları erkek gibi göstermeye çalışmaları çok sarsıcı detaylardı. Bir annenin sırf çocuğu hayatta kalsın diye onun çocukluğunu bile saklamak zorunda kalması insanın içini acıtıyor.
Anne karakterinin çaresizliği ama buna rağmen sürekli güçlü kalmaya çalışması çok gerçek hissettirdi bana. Kızını korumak için verdiği mücadelede sevgiyle korku iç içeydi. Her an biri onları bulacakmış hissi kitabın atmosferini inanılmaz geriyor. Uyuşturucu çeteleri kitapta sadece “kötü insanlar” gibi değil, insanların hayatlarını sessizce yok eden bir sistem gibi anlatılmış.
Jennifer Clement kadınların kırılganlığını anlatırken aynı zamanda ne kadar dayanıklı olabileceklerini de göstermiş.Bitirdiğimde bana en çok kalan şey şu olmuştu: Bu kitap sadece bir hayatta kalma