Artık, bir insana kendisinden başka kimse zarar verememelidir. Kimse bir insanı soyamamalıdır. Bir insanın gerçekten sahip olduğu tek şey içinde, ruhunda barındırdıklarıdır. Dışındaki hiçbir şeyin bir önemi olmamalıdır.
Bazen yoksullar tutumlu oldukları için takdir edilirler. Ama yoksullara tutumlu olmayı öğütlemek hem gülünç hem de aşağılayıcıdır. Bu, açlıktan ölmek üzere olan birine daha az yemeyi öğütlemeye benzer. Bir işçinin ya da köylünün tutumlu olmaya çalışması son derece ahlaksızca olurdu.
İnsan, kötü beslenen bir hayvan gibi yaşayabileceğini göstermeye bu kadar da istekli olmamalıdır.