"Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,
Bir yanlışı düzeltircesine açmış;
Gelmiş ta ağzımın kenarında
Konuşur durur.
Aldım çiçeğimi şurama bastım,
Bastım ki yalnızlığımmış."
"Daha bir dokunaklı gelir şarkı şarkıdan,
Daha bir duygulu oluruz, ağlarız
Olan umudumuzla kalakalırız ortalıkta,
Bizim bu insanca üzgünlüğümüz dillere destan."
“Bu dünyanın terzilerini sevmiyorum; hayatı daraltıyorlar... Bizi duyguya mahkum ettikleri doğrudur. Ama erkekleri de maddeye mahkum ettiler...Dünya onların yarattıkları gibi...Ama ne kadar rezil değil mi?”