Nietzsche, devamla, Devlet'in gereksiz bir icat olduğunu söyler.
"İyi ve kötü, herkesin zehir içtiği yere Devlet diyorum: İyi ve kötü
herkesin kendini kaybettiği yerdir Devlet: Devlet evrensel yavaş
intihara hayat denilen yerdir." O, "ölümün vaizleri"ni çağırır.
Yeryüzünde kendisinden büyüğünün olmadığını, "Tanrının
düzenleyici parmağı" olduğunu iddia eder. "Kurnaz bir Cehennem
aygıtı... ilahi onuru tuzağa düşürürken şarkı söyleyen bir
ölüm atı"ndan başka bir şey değildir. Kilise de bir Devlettir ve
Devlet "ikiyüzlü bir köpek"tir, çünkü yeryüzünün mutlak anlamda
en önemli hayvanı olmak ister.
Hepsi de tahta ulaşmak için çırpınıyorlar: Sanki mutluluk o tahtın üzerinde oturuyormuş gibi, çılgına dönmüşler! Oysa çoğu kez pisliktir
tahtın üzerinde oturan ve pisliğin üzerinde oturan da taht.