Geçicilik: Pazardaki kalabalık, sesler ve mallar nasıl gelip geçiciyse, dünyanın dertleri de neşesi de öyle muvakkattir. Ne malın mülkün kalıcılığı vardır ne de çekilen sıkıntıların.
Kâr-Zarar Dengesi: Asıl mesele, bu pazar yerinden ayrılırken heybemizde ne götürdüğümüzdür. İlk başta söylediğiniz gibi; pazar bittiğinde elimizde kalan şey para pulla alınanlar değil, dürüstlükle, samimiyetle ve arkamızda bıraktığımız gönül dualarıyla kazandığımız o büyük "kâr"dır.
Gelenin de gidenin de çok olduğu bu pazar yerinde, heybesini güzel ve kalıcı izlerle doldurabilenlere ne mutlu...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kalabalık insana aitlik hissi verebilir, ama aidiyet önce insanın kendine yakın olmasıyla başlar. Kendinden uzaklaşan, en büyük yalnızlığı yaşar. Güvenli kafeslerde sonuçta kafestir. Bazı ruhlar korunmak için yaşar, bazıları ise yaşamak için uçar.
🌿Orhan Kemal bu eserinde yalnızca bir aile hikâyesi anlatmıyor; aidiyet arayışını, görünmez baskıları ve kabul görme mücadelesini gözler önüne seriyor.
Nazan'ın hikâyesi, insanın en kalabalık ortamda bile nasıl yalnız hissedebileceğini sorgulatıyor.
Okulların önü nasıl da kalabalık, veliler şık giyinmiş, sanki görünümü iyi olanlara takdirname verecekler :D kendi zamanımı hatırlıyorum da ailem karne almak için bana hiç eşlik etmemişti. Bunu kıskandığımdan felan(evet felan) söylemiyorum, anlamsız şeyleri moda haline getirmeleri gülünç geliyor ve irite edici surette yapmacık.
Bahsi açılmışken küçük bir hatıramdan bahsedeyim; ben anaokuluna gitmedim, kreşe zaten gitmedim. İlkokula başladığım zaman ise(2001di heralde, 6 yaşımdaydım) sabah annem görece uzakta olan okuluma beni bıraktı, akşamına kendim geldim ve tahsil hayatım böyle bir başımalığımla geçti gitti. Tabi bu kadarı da kendimi gözden çıkarılmış hissettiriyor geriye bakınca :D neyseki yaşayacak ömrüm varmış..