İçinde yaşadığın Dünya bile istemez iken seni..!
Her gün bir fidan ekmek gibi dünyaya yine açarsın gözlerini.
Ölümden korkar ve yaşamayı unutursan da yaşarken ahir ömürdeki arafa hazırlanır gibi yaşamda ölümü ölümde yaşamı ararsın.. yasamak nedir unutsa da nefes alan bir bitki gibi çiçek açan bir çiçek gibi solmaya mahkum Kader mahkumu gibi gökyüzüne hasret son nefeste anlarsın yaşam yaşamayı bilene ölüm yaşarken yaşamın hakkını verene yakışır lakin herkes giderken 5 metre beyaz kumaş ile uğurlanır artık istenmediğin dünyayı terkidiyar eylesin yanında keskelerin yuhutlarin kalır iki metre yere elalemin senle geleceği elbette yoktur yaşarken her adımını kendilerince değerlendiren hesabı da. Birlikte ödeyelim desen herkes birden toz olur ..