Mekke’nin ufkunda bir güneş doğdu,
Cahiliye denen o zulmü boğdu.
Hatice annemiz bir sığınaktı,
O yüce sevgiyle kalpler yıkandı.
El-Emin olana gönlünü verdi,
O’ndaki ahlakı, vakar’ı gördü.
Malını, canını yoluna serdi,
Bu kutlu evlilik murada erdi.
Hira Dağı’ndan o indiği zaman,
Korkuyla ürperip döndüğü zaman,
"Ört beni" diyerek seslendi canan,
İlk iman şerefi Hatice’ye inan.
Peygamber yükünü sırtında taşır,
Hatice aşkıyla teselli bulur.
Dünyanın dertleri onlara vız gelir,
Bu sevgi ümmete bir rehber kalır.
Aişe annemiz sorduğu zaman,
"Yâ Resulullah, kimdi o canan?"
Efendimiz buyurdu: "O bir başkaydı,
Rızkımdı o sevgi, Hak’tan ataydı."
Hüzün Yılı geldi, ayrılık çattı,
Gözyaşı Mekke’yi yasa boyattı.
Bizlere bu sevgi en güzel örnek,
Gerekir sünnete sarılıp sevmek...✍🏻
©EMİRHAN ARSLAN