"Bazen en uzun yolculuk, iki insan arasındaki mesafedir."
Evet, bazen bir adım gibi duran mesafe, kalpler küsünce dağ olur. Ama müjdesi şu: En uzun yolculuk da küçük bir adımla başlar.
Mesafe uzunsa, kavuşmanın kıymeti de o kadar büyük olur. Gönüller aralanınca, kilometreler saniyeye iner. Bir selam, bir tebessüm, bir “özür dilerim” köprü olur.
En uzun yolculuk bile, niyet samimiyse, dua varsa, aşılır. Çünkü Allah kalpleri birbirine ısındırandır. Mesafeyi yaratan O, kaldıran da O Ebedî Sevgili’dir.. Sübhanallah ❤️
___ /Güven Taşdemir
Varmak üzere yol aldık dostlar divanından
Ne kadar gidecez belirler kader
Buluşursa göz çukurlarında kan ve keder
Bil ki yol uzadıkça yolcu gider
Sanırlar ki dünya ebedi
Bilmezler ki cam bir fanus ,ışık saçtığın kadar aydınlatır çehreni
Edermiş veya gidermiş kim siler kim çizermiş
Saifeler çevrildikçe bitkin gözler devrilir
Seven kalpler ritim tutar sevdikçe...
Ben bu dünyadan geçerken ardımda nasıl bir iz bırakıyorum?Duygu ve Düşünce
Bu dünya bizden önce de dönüyordu, bizden sonra da dönmeye devam edecek. Bir gün sahip olduğumuz her şey geride kalacak. İsimler, makamlar, başarılar ve peşinden koştuğumuz nice şey...
Fakat insanın bir yürekte bıraktığı iz, çoğu zaman zamandan daha kalıcıdır.
Birinin yarasına merhem olmak, karanlık bir gününde yanında durmak, umudunu kaybettiğinde elinden tutmak ya da sadece iyi bir insan olarak hatırlanmak... Belki de hayatın gerçek kıymeti tam olarak burada gizlidir. Çünkü yaşamın değeri, kaç yıl sürdüğünde değil, kaç gönüle dokunabildiğinde saklıdır.
Gün gelir hepimiz bu dünyadan göçüp gideriz. Ardımızda ne biriktirdiğimiz servetler ne de taşıdığımız ünvanlar kalır. İnsanlar bizi onlara hissettirdiğimiz duygularla ve bıraktığımız izlerle hatırlar.
Bu yüzden ara sıra kendimize şu soruyu sormalıyız:
Ben bu dünyadan geçerken ardımda nasıl bir iz bırakıyorum?
Belki de insanın en büyük mirası kırmadan söylediği sözler, iyilikle dokunduğu kalpler ve yokluğunda bile hayırla anılmasını sağlayan güzel izlerdir..
Topladım anılarımı heybeme, dikişleri darmadağın,
İçinde ne bir vefa kalmış, ne gölgesi o sığındığım dağın.
Yükledim sırtıma aktardığın tüm yalanları tek tek,
Meğer değmezmiş bir ömür, uğruna heba olmak, beklemek.
Geçtiğim o yangın yerlerinden topladım külleri,
Susturdum içimde sana dair açan o son gülleri.
Ne sitemim biter sana, ne de bu yolun yokuşu,
Kırdın ya kanadımı, zor izlersin artık bu kuşun uçuşunu.
Heybemde kırık kalpler, dilimde söyleyemediğim sözler var,
Bıraktığın o enkazın altında koskoca bir gençlik yatar.
Al şimdi eserinle övün, arkana bakmadan git gidebilirsen,
Ben bu yükle de yürürüm, sen kendi vicdanını taşıyabilirsen!