Ben seninle çay içmek istiyorum.
Seni duymak,
Seni görmek,
Seni bilmek,
Seni yanımda hissetmek istiyorum.
Sana şiir okumak istiyorum,…
Yazmaktan bıktım, usandım.
Ben artık yazıları sana söylemek istiyorum.
Küçük bir evde, büyük hayaller kurmak istiyorum.
Sobanın yanında, seninle birlikte,
Üşüyen ellerimi çayın sıcaklığına bırakmak istiyorum.
Ben aslında sevmek değil, seninle yaşlanmak istiyorum.
Ben seninle birlikte, gözlerimi hayata kapatmak istiyorum.
Senin konuşmanı, senin gülümsemeni, senin varlığını,
Senin düşüncelerini,senin hayallerini bilmek istiyorum.
Küçük bir evde, büyük bir mutluluk istiyorum,
Huzur istiyorum, "huzur sensin" diyorum, susuyorum.
Biliyorum,
Ben çok şey istiyorum.
O yüzden susuyorum.
Yazarak, şiirler gibi susuyorum.
Özdemir ASAF
Bilsen ne sevmeler biriktirdim sana
Pencere kerarında , kitap aralarında
Duvarları odamın sevmek kokuyor
Perdeler sevmekten gri
Gözlerimde kırmızı sevmeler geceden
Bir demet sevmek ellerimde
Gelmeyeceksin bilirim
Sevmekten öleceğim..
İşin en acıklı yanı da şu kızım:bir daha dünyaya gelsem gene aynı yollardan yürüyeceğimi biliyorum.
Demek ki yaşanan onca hayal kırıklığı, sürgünler, fişlenme, sorgular bana bir şey öğretmemiş.
Tuhaf bir durum;acı çekmeye gönüllü olmak, ruhunu o işten alamamak.
Bu bana hem keder verdi hem de mutluluk (...)
Hepimiz hayallerimizin kurbanıyız.
Benim adım niye Nazım, senin adın Piraye, abinin Mehmet...Niye?