Bir köy yolunda akşamüstü yalnızlığıyım belki,
Toz kalkar, güneş iner, kimse bilmez içimdeki hikâyeyi.
Uzak tepelerde yorgun bir günün izi kalır,
Gölgeler uzar da vakit ağır ağır çözülür içimde.
Adımlarım toprağa karışır, sesim rüzgâra,
Sanki her şey biraz eksik, biraz yarım bu vakitte.
Ne bir bekleyişim var ne de varacak bir yerim,
Sadece geçip giden zamanın izini sürerim sessizce.
Akşam dediğin, biraz hatıra, biraz unutuluş,
İnsan kendini en çok böyle anlarda duyar belki.