İlkbahar yeşilliğine bürünmüş olan doğadaki her bir yaprağın şeklini kağıda dökebilirim, şimdi sonbaharda bile kestane çiçeklerinin tozlu, yumuşak kokularını hissedebiliyorum; yani o saatleri bir kez daha hayal ederken bunu onları kaybetme korkusuyla değil, tekrar kavuşma sevinciyle yapıyorum...
Onu her zaman görmese de uzaktan balta seslerini duyacak , yüreğinde hissedecek ve mutlu olacaktı. Bilecekti bu baltayı sallayan kendi canı, kendi gücüdür..
Yaradan'ın her hatası yanlış yaratılmış bu varlığa karşı -her ne kadar bir haksızlık ise de ne yazık ki çözümü yoktur- içimizde öfke uyandırır. Daha da kötüsü tiksintimizi onu özensiz yaratana değil,hiçbir suçu günahı olmayan eserine yöneltiriz.