Deliriyordum, büyüklük hezeyanına kapılmıştım, fakat neşeli, zinde ve hatta mutluydum, ilginç ve orijinal biriydim. Şimdi daha makulüm ve daha sağlıklıyım, fakat herkes gibiyim: Vasatım, sıkıcı geliyor yaşamak... Ah, ne büyük gaddarlık ettiniz bana! Halüsinasyon görüyordum, ama kime zararı vardı bunu? Soruyorum, kime?
-Ama şunu biliyorum: Sen gittikten sonra aslında ne olduğun sorusu kafamı kurcalayacak. Sen bir hayaletsin, bir halüsinasyon. Demek ki psikolojim bozuk ve normal değilim?
-Öyle bile olsa ne çıkar bundan? Hastasın, çünkü gücünün ötesinde çalıştın ve yoruldun, bu demektir ki, fikir uğruna sağlığını kurban ettin, hatta onun için canını da vereceğin gün yakındır. Bundan daha iyi ne olabilir?
"Hayattan ne istediğimi biliyordum. Bilime, çözümlere, cevaplara inanıyordum ve bütün kalbimle onların peşine düştüm. Romantik ilişkilerde herhangi bir mantık göremedim ve hiçbir şeyden pişman değilim."