Öznur Karakaş
@karakasoznur
19 Aralık
49 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
O zamana değin, çocukken insana sonsuz gibi görünen bir yolda yılların yavaş yavaş ve hafifçe geçtiği, böylece hiç kimsenin akıp gittiklerinin ayırdına varmadığı bir yolda, hep ilk gençliğinin kaygısızlığıyla ilerlemişti. İnsan bu yolda, sakin sakin, çevresine merakla bakarak ilerlerdi, aceleye gerçekten hiç gerek yoktu, ne arkanızda sizi sıkıştıran ne de tabii, bekleyen birileri bulunurdu, arkadaşlarınız da kaygısız, oynamak için sık sık durarak ilerlerlerdi. Evlerinin kapısından büyükler size dostça selam verir ve suç ortaklığı dolu gülüşlerle ufku gösterirlerdi; böylece yürek yiğitçe ve tatlı arzularla çarpmaya başlar ve insan kendisini az ötede bekleyen harikulade şeylerin umudunu tadar; gerçi o şeyler henüz uzaktadır ama bir gün onlara ulaşılacağı kesin, tartışmasız bir biçimde kesindir. Daha çok yol var mıdır? Yoo, şu ilerideki nehri geçmek, şu yeşil tepeleri aşmak yeterlidir. Belki de varmışızdır bile. Şu ağaçlar, kırlar, şu beyaz ev belki de bizim aradığımız şeylerdir. Bir an, bunun doğru olduğuna inanıp, orada durmak isteriz. Sonra, kulağımıza ileride daha iyisinin olduğu çalınır ve tasasız bir biçimde yeniden yola koyuluruz. İnsan, böylelikle, umut dolu, kendi yolunda gider durur; günler uzun ve sakindir, güneş yukarıda gökyüzünde parlamakta ve akşam bastığında üzülerek yok olmaya yüz tutmaktadır. Ama bir noktada, belki de içgüdüsel olarak, insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığım fark eder. İşte o zaman bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız, güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir, hızla hareket etmektedir; ne yazık ki, henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını, bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını, iyice
orhan demir isimli okura yanıt verildi
Öznur Karakaş
Bende severek okuyorum 😊
Reklam
Saçma sapan paylaşımlar ile mutlu olanlar benim kahve ve kitap görsellerimden rahatsız olmuşlar lütfen sayfamı terkedin rica ediyorum 😌☕️
Öznur Karakaş
Bence gayet güzel devam edin.
Hatay’da çektiğim en son fotoğraf...
Ne Hatay kaldı,ne sevdiklerim,ne de kitaplarım...
Öznur Karakaş
😢
6 gün boyunca aradım sizi...Yoruldum...Üşüdüm...Uyumadım...Ellerimle,tırnaklarımla kazıyarak beton yığınlarının arasından çıkarıp aynı ellerimle bugün toprağın altına koydum... Bu nasıl bir acıdır tarifi mümkün değil 😔😔😔😔
Öznur Karakaş
Allah sqbır versin