"Korku akıl katilidir. Korku toptan yok oluşu getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Üzerimden ve içimden geçmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiği zaman geçtiği yolu görmek için içimdeki göze döneceğim. Korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım."
Paul'ün yüzüne baktı, gözlerinde içe dönük bakış vardı. Ve böyle bir bakışı daha önce nerede gördüğünü biliyordu; felaket kayıtlarındaki resimlerde, açlık çeken ya da korkunç bir yara alan çocukların yüzlerinde. Gözler çukura kaçmış, ağız düz bir çizgi halinde, yanaklar çökmüş. Kendi ölümünü bilmeye zorlanmış birinin korkunç bilincinin bakışı, diye düşündü Jessica.