Bileklerim incelmiş..İnsan ve Duygular
Geçenlerde ayna karşısında sakallarımı inceltiyordum; fark ettim ki yüzüm çökmüş incelmiş sanki. Sonra bileklerime baktım onlarda incelmiş. Çözümsüz meselelerin çözümsüz olduğunu kabul etmişliğime alışmaya çalışıyorum sanırım. Sanırım nasıl, sabır ile sakinlik ile, her an bir bomba gibi patlayıp çıldırmadan geriye kalanı nasıl bitireceğimi düşünmekten kaçmaya çalışıyorum.. Her an bir serseri kurşun gibi haykırarak ağlayacağım veya çıldıracağım o an dan kaçıyorum.. Kendime müebbet, kendime mecbur.. Sakin kalmaya. Sakin..
Reklam
Korkuyorum, çok korkuyorum.. Ruhumun bir enerji halinde sonsuza kadar var olması fikrinden çok korkuyorum.
Ruhum çok yorgun..
Binlerce yıllık yüklerini taşıyamıyor artık.
Ben yok olmak istiyorum, sadece bir an olduğum bu dünyadan sonra yok olmak istiyorum.
Ömrüm, bana yakışmadı.. Kalbime ruhuma mahçubum.
Elimden geleni yaptım, iyi birisi olmaktan hiç vazgeçmedim..
Kokuyorum çünkü çok ama çok yorgunum.
İfadesi, kelimesi, sesi kalmadı.. Sadece yorgunum ve uyuyup yok olmak istiyorum..
"Sırrım alev aldı, sözün neresi bu?" diyor söz.. Sözün neresindeyim, kora dönmüş kalbimin bunca şeyi nasıl taşımaya devam edeceğini bilmiyorum. Yer yok ne zihnimde, ne kalbimde, ne ruhumda.. Yorgun ne demek çok iyi anladım.. Susmak istemek ne demek çok iyi anladım, olsun..
Ağaçlar ayakta ölür.. Ayakta öleceğim..
İçime beton dökülmüş gibi yaşamaktan yoruldum.. Üzerine fazla geliyor bazı kitaplar, hikayeler, şarkılar.. Sadece yorgunum, biraz dinlenmek susmak yok olmak istiyorum. Şarkının "beni ölüm bile anlamaz" cümlesini anlıyorum şimdi. Sevdiğim bir şarkı değil ama söylediğini geç anladım..
Ağaçlar ayakta ölürmüş.. Ayakta kalmak için kalbime ruhuma sarılıyorum. Tuttuğum bütün dileklerden özür dilerim...
Çok şeye çok üzgünüm.. Hepsi bu..
Reklam