Reklam
İçim diyorum içim... Dünyadan büyük, zerreden küçük içim. Her gün ölüp ölüp kendimi yeniden gömdüğüm, hayal kırıklıklarımın artık sığmadığı içim.. YHY
Geçiyorum dünyadan, ömrüm yetmeyecek ruhumda ve kalbimde taşıdıklarıma.. Bir yaprak gibi sessizce, sakin ve kollarım iki yanımda. Öldüğümde hiç kimse olacağım, dünya dönmeye devam edecek, güneş her sabah evlerin çatılarını sarıya boyayacak. Ben olmayacağım, şimdi var mıyım, var mıydım bilmiyorum..
Galiba bin yaşında öleceğim. Kalbimin içinden geçenler bir ömre sığmaz. Sahi ben saydıkları yaşta mıyım? Ölmemişsem yaşıyor oluşumdan değil de bine üç kaldığındandır belki de..
Reklam