Fakat mutluluk ve neşe insanı nasıl güzelleştiyor!
Yürek sevgiyle nasıl da kaynıyor!
Sanki kendi yüreğini alıp bir başkasının yüreğine dökmek istiyorsun, herkesin neşelenmesini, herkesin gülmesini istiyorsun.
Mutluluk nasıl da bulaşıcı!
Söylesenize, neden hiçbirimiz birbirimize karşı kardeşçe davranmıyoruz?
Neden en iyi insanlar bile sanki hep başkalarından bir şeyler gizler, hep susar?
Sözlerinin yel olup gitmeyeceğini emin olduğun zamanlarda bile neden yüreğinden geçenleri dosdoğru söylemezsin?