Yine de hatırlamaya , bilmeye , sevmeye ve aramaya çalıştım. Birçok defa birçok şeyi , birçok yeri , birçok kişiyi bütün ihtiyaçlarımın sığınağı sandım. Daima yanıldım.
Bazen bir gün her şeyi anlayabileceğim düşüncesine kapılıyorum , her şeyi , hem de en ince haliyle. Olmanın yeni bir yolunu bulup sonra hemen unutuyorum. Bilme şeklim o kadar hatalı ki bana hiçbir kılavuz , hiçbir kitap yardımcı olamıyor.
Eninde sonunda onu yok edeceksem kendimi neden inşa edeyim? Kendimle ilgili daima yanlış şeyler öğrendim. Benden öncekilerin sesini içimde taşıyarak. Tümüyle yeni bir bakma yolu arayarak ve onu bulamadan.
Birazdan pılımı pırtımı toplayıp bir yere gidecekmişim de her şeyi orada halledecekmişim , yaşamaya orada başlayacakmışım gibi şimdi ve burada sadece bekledim. Sanki bir istasyonda bir durakta hep bekledim , bekliyorum.