..çocuklarla şairlerin ortak bir yanı var. Şairler
bir türlü büyüyemedikleri, çocuk kaldıkları için mi? Pek
değil. Bence çocuklarla şairlerin (listeye delileri de ilâve
edebilirsiniz) derinlere dalan sözler edişlerinde paylaştıkları
şey tedbirsizliktir.
Bizim dilimizde, Türkçede doğru doğuru'dur; yanlış ise
yanılış. Gerek kâinatın düzeninde, çekip çevrilişinde ve
gerekse toplumun biçim alışında, işleyişinde doğurucu olan,
verimli, üretken, bereketli olanı doğru sayıyoruz veya
saymamız gerekiyor. Doğru demek hayatın savunulması
demektir. Buna karşılık yanlış bir bütün olarak tabiatı ve
toplumu asıl doğrultusunda seyretmekten alıkoyma, onu yana
çekme, yan'lılaştırarak yolundan saptırmadır. Dünya hayatı
dediğimiz oyunda yananlar yanılışa uğrayanlardır.
"Dalgalarla coşan denizin yeni bir damla istemesi gibi, gönül de kendine özgü olanın peşinde koşar. Gönül kendisinde olandan bıkıp usanır, deryaya da sahip olsa, bir damla su ister."