Kasımpatı
@kasimpatimevsimi1
İçimdeki yazarı yaşatmaya çalışıyorum
24 Kasım 2004
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Bu gezegenin sosyal medyanın olmadığı bir zamanına doğsaydım nasıl biri olurdum diye hayaller kuruyorum. Daha fazla ağaç gördüğüm bir dünya. Kendimi iyi hissetmek için online alışveriş yapıp çok beğendiğim bir elbise alıyorum. Gelince deneyip aynaya bakıyorum. Sonra dolabımda bırakıyorum. Yeni bir elbise alana kadar. Tekrar başlıyor. Sadece kendimi azıcık iyi hissetmek için. İnsan olduğumu ve nasıl biri olduğumu unuttum. Her gün gülüp eğleniyorum. Çünkü ağlamayı unuttum. İlaç da kullanıyorum. Mutluluk hormonu veren bir ilaç ama mutlu değilim. Çünkü mutlu olmak iyi hissetmekten ibaret değilmiş. Kendini hissetmekmiş. Kendimi hissedince gözümden yaş süzüldü. Çok üzüldüm ona. Başka bir zamanda olsaydım. Toprağı hissedebildigim. İyi hissetmek için sahte şeylere gerek olmayan. Böyle bir zaman yok belkide. Zaman değişsede insan hep aynı. Nereye sığınsam. O boşluğu neyle doldursam. Kendimle mi. Tanrıyla mı. Kedilerle mi. Belki zamanı gelince sadece ölümle.
Ben böyle biri olmak istemedim, hayat denen nehirde sürüklendim de geldim. İçimde akıtılması gereken göz yaşları değil anlatılması gereken bir sürü hikaye var. Ya ben ve başkaları ya da başkaları ve ben. Anlatacak çok şeyim var ama gerçekten anlayacak kimse yok. Tanrı bile anlamadı. Bekledim bekledim. Yıldız'ın kaymasını bekledim. Sadece uçaklar geçti. İnsanoğlu artık yıldızları bile göremiyor. Yıldızları görmeden nasıl düşler kurar şehirler kurarız. Yıldızları görmeden nasıl ararız tanrıyı. Kendimizi nasıl büyük sanarız. Çiçekleri koklayamadan sonbaharda nasıl özlem duyarız. Kar umarım yağar diye sesleniyor içimdeki çocuk sürekli. Umarım kar yağar. Tek tek düşen taneleri dilimle yakalamaya çalışır. Üşüyen ellerimi eve gidince ısıtırım. Göz gözü görmeden incitmeden kimseyi kar topu oynar eve gelince anlarım yuvanın kıymetini. İnsan soğuğu görmeden sıcağı nasıl anlasın. Artık ne soğuk ne sıcak ne de yıldızlar. Hiçbirini hissetmiyorum. Hayat denen nehirde sürüklenip gidiyorum. Ölü balıklar gibi.
Geceye ve babamaŞiir
Gece çökünce üstüme
Kalbimdeki o boşluk atıyor
Yaşam denen müzik
Ölüm diye geliyor kulağıma
Bu kadar kalabalığın içinde ben hep onu arıyorum.
İçimdeki tek mezarı sana ayırdım.
Ama başında bekleyen çocuk kendimi oradan ayıramadım.
Ne yaparsam yapayım gelmek istemedi.
Bir gün tutacak uzattığım elimi , biliyorum
Bugün yine dünyayla beraber içime de gece çöktü.
Herkes uyudu
Ben uyuyamadım
Yarım kaldın içimde
Aynı bu şiir gibi.
Kabullenemediğim için
Tamamlayamadım
Şimdi tek isteğim geceden
Rüyamda seni görmek
Hatta şanslıysam sarılmak...
Seni çok özledim baba
Ama kimseye söyleyemedim
En çok da kendime
Reklam