melis
@kathena
347 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
“Dokunduğum herkes,” diye fısıldadı Ölüm, “ölür.” Diğer elini aniden Signa’nın yanağına bastırdı ve o kadar ağır bir iç çekti ki Signa’nın tüm vücudu ısındı. “Sen hariç, Signa Farrow. Sana dokunduğumda, seni hissediyorum. Senin üzerinde güçlerimin etkisi yok.”
Selam! Gotik eserleri sever misiniz? Sevmiyorsanız da sorun değil, kitabın gizem yönü de ağır basıyor
Farrow ailesi o dönemin en zengin ve sosyetik ailesiydi. O gün düzenledikleri bir partide, Ölüm hepsine uğradı. Signa Farrow henüz beşikteydi, ölen ruhların hepsine veda etti. Evdeki herkesin ölmesi gerekirken Ölüm, Signa’yı bağışladı. O günden sonra da kızın peşinden hiç ayrılmadı. Signa gittiği her yerde, her insana ölümü getirdi ve cadı olduğu söylendi. Dünyada kalan son akrabası Elijah, onu yanına çağırdı. Daha oraya gelmeden karısı Lillian dünyadan göçüp gitti. Signa, kendisiyle bağdaşmasın diye Ölüm’ü bıçaklamayı denedi. Ölüm buna kahkahalarla güldü.
Of öncelikle neden böğürtlen emojisi yok yani kitap belladonna böğürtleniyle ilgili ama ben yaban mersini koyuyorum (kimsenin emojisine herkes karışamaz) Kitabın bana hissettirdiği aura The Sandman dizisi gibi, Signa da Harry Potter’daki Luna fakat biraz daha heyecanlı olanı tabi İlk başta gotik bir hava vardı sonradan bu birden gizem/hafif polisiye türüne döndü yine de havası bozulmadı. Kitapta bazı şeyleri daha net okumak isterdim Devam kitabı gelince gözümü kırpmadan alacağım
“Bu kimsenin takmaya cesaret edemeyeceği kadar ürkütücü bir maskeydi. Neredeyse şeytani bir sertlikteydi ve kafatasının tabanından spiral şeklinde çıkan iki uzun boynuzu vardı. Etkileyici bir şekilde uzun boylu ve yapılı biriydi. Yürümeye başladığında insanlar onun geçmesi için iki yana çekildi. Signa’nın önünde durmak için zemini geçerken kimseye bakmadı, ona elini uzattığında
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Selamlar! Hava Uyanıyor serisinin evrenine ait olan bir kitap yorumu ile geldim. O seriyi okumadıysanız da bunu okuyabilirsiniz, çok bağlantılı değil.
Vi, Aldrik ve Vhalla’nın kızı (Hava Uyanıyor’da bolca okuduk bu çifti) bir takas nedeniyle ondört yıldır imparatorluktan ayrı olarak Kuzey’de ailesinden ayrı büyüyor. Kıtada da o sırada Beyaz Pençe hastalığı yaygınlaşınca, en kısa sürede imparatorluğunu görmemiş olan veliaht prensesin dönmesi önemli oluyor. Hava Uyanıyor’da gördüğümüz 4 elementten ateş gücüne sahip Vi. Ama henüz gücüne kavuşmadığından, çeşitli gözetimlere tabi tutuluyor. Kimse onun geleceği görme yetisinin olduğunu bilmiyor. Doğumgününde her yıl olduğu gibi avdayken, bir çukura düşüyor. Bi an çukurdayken bambaşka dünyaya gidip sanrılar görüyor, gözünü açtığında da yemyeşil gözlü bir elfi görüyor. Ama bu elf, orada değil, ne Vi’nin olduğu yerde ne de Vi’nin geleceği gördüğü yerde. Taavin bir “Ses”, ve Vi’ye “Şampiyon” olduğunu söylüyor, onun Yargen’in evladı olduğunu.
Ya ben cidden yaşlandım ya da fantastik okumayı bünyem kaldırmıyor Oluşturulan evren cidden çok güzel, insanın hayal edebileceği dozda ve olay akışı da keza öyle. Şimdi diğer kitapları ülkemize gelmediğinden (5 kitap sanırım seri) yorumumu tam yapamıyorum fakat ilk kitap için idealdi yani giriş kitabıydı işte karakterlerin tanıtımı vs güzeldi. Ama Taavin! Daha doğrusu Vi! Ya kızım görmediğin adamda ne duygusu aradın anlamadım okurken, adamın nerede olduğu ne yaptığı belli değil hele hele ilk tanıştığınızda senin ona işkence yaptığını söylemişken nasıl hemen güvendin Bir de bana kalırsa çok aşırı gereksiz yan karakterler de vardı mesela Vi’nin teyzesi falan yani niye okuduk orayı anlamadım, umarım serinin devamında hatrı sayılır işler yapıyordur. Bütün kitap da Jayme’den işkillendik
Dikkat! Bu kitap ufkunuzu açabilir, kafa yormadığınız konularda sizi düşüncelere boğabilir.
Daha önce hiç insanlar arasındaki yerinizi düşündünüz mü? “Toplum” denen kavramın ne kadar içinde olduğunuzu? Nietzsche şunu der: “Kolay mı yaşamak istiyorsun? Sürüde kal ve sürü sevgisi uğruna kendini unut.” Sistem seni istemezse bir “Öteki” oluveriyorsun. Evsizler, sokak çocukları, kağıt toplayanlar ve benzerleri gibi. Okulun ilk günü bahçede yalnız olan birini tuhaf buluyorsan sürüsün. “Kendisi” olanları kınayan taraf, sürüseldir. Kendini arayan taraf Öteki’dir.
Kitap 3 çocuğun travmatik hayatını özetleyerek başlıyor. Sonrasında öğreniyoruz Adem (yokluk anlamında), Matmazel ve Memduh olduklarını. Adem kariyerinde başarılı, yüz yirmi kilo ve iki metre iki santimlik boyuyla binlerce insana “başarılı” olmanın sırlarını anlatıyor, hakkında kitap yazıyor. Bir gün sahnede “kopuş” yaşıyor, herkesin gözü önünde dev adam ufalıp kayboluyor. Eşi, çocukları hepsi yok oluyor. Hastaneden felç tanısından sonra intihara kalkışıyor, kendisini ilk derin mavi sonra da dipsiz koyu suların bekleyeceğini düşünürken gördüğü şey leopar desen oluyor. Matmazel’le de yolu böyle kesişiyor. Gel git zaman, çok istekli olmasa da gazetede uç köşede gördüğü bir ilandan sonra psikolojik tedavi görmeye karar veriyor. Psikolojik sorunu olan psikolog mu olur? Olur. O an Memduh intihar etmeye çalışıyor.
Öncelikle öteden beriden toparlama kurgular yerine böyle araştırmalara, somut verilerin yorumuna dayanan kitapları müthiş buluyorum. Kitapta bariz bir sistem eleştirisi var -eleştiri derken mutlaka hepimizin düşündüğü karşıt düşünceler- sayfa 123 ve 128 arası en beğendiğim kısımlar oldu. Günümüz modası “kişisel gelişim” kitapları yerine bu tür psikolojik romanları okumayı yeğlerim. Sürüdeki bir insanın Öteki
