Hazreti Peygamber’in o eşsiz güzelliğini, Resûlullah’ın Şâiri unvânını alan Hassân b. Sâbit (r.a) şöyle şiirleştirmiştir:
“Ve ahsenü minke lem tera kattı ‘aynî,
Ve ecmelü minke lem telid’in-nisâü.
Hulıkte müberraen min külli ‘aybin,
Ke enneke kad hulıkte kemâ teşâü”
Bunun manzûm tercümesi şöyledir:
“Görmedi senden güzel bir cism-i âlî gözlerim,
Etmedi senden güzel tevlîd, evlâd bir ana.
Ayb ü noksandan berîsin yâ Resûlullah sen,
Sanki arzû ettiğin sûrette halk etmiş Hudâ”
Ebû Eyyûb el-Ensârî işte, Ensârın babası, ensar, muhâcir olan sahabeye yardım edenler demek. Ebû Eyyûb el-Ensârî (Radiyallâhu Anh) Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)e direk yardım etmiş, evinde altı ay misafir etmiş bir zat.
Şair ne güzel söylemiş;
“Yetişmez mi bu şehrin halkına bu nimetî Bârî,
Rasûl-ü Ekrem’in yârî Ebû Eyyûb el-Ensârî )
Bu sevgiyi de becerebilecek lazımdır, sevginin âlametleri vardır, nişanları vardır, bunlara da riâyet etmek gerekir, gösterebilmek gerekir. Çünkü neden? Âlimler: “Bir şeyi seven onu her şeye tercih edendir” diyorlar.