Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanmadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... Ama şimdi inanıyorum... Sen beni inandırdın... Seni seviyorum... Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum...
İçimde hiçbir arzu yoktu. Ne geçmişi, ne geleceği düşünmüyor, ancak yaşamakta olduğum anları biliyordum. Ruhum rüzgârsız ve kırışıksız bir deniz gibi sakindi.
insanlar- Tanrı bilir, niçin böyle yaratıldılarsa! - hayal güçlerini böylesine büyük bir gayretle eski acıların anılarını tazelemek için kullanmak yerine, bugünü olduğu haliyle kabullenmeye çalışsalar, çektikleri acılar eminim hafiflerdi.