Şeyh Muhyiddin Arabî radıyallahu 'anh şöyle der:
"Bir keresinde şeyhim Ebû Medyen'e olan muhabbetim gözüme cüsse şeklinde göründü. Ona (yani madde şekline girmiş muhabbetime) bakmaya güç yetiremiyordum. Bana birşeyler söylüyor, ben ona kulak veriyor ve ne dediğini anlıyordum. Günlerce yemek yiyemedim. İnsanlar sofraya oturduğunda muhabbetim de bir kenara oturuyor ve bana bakıyordu.
Bizzat kulaklarımla duyduğum bir lisanla bana şöyle diyordu:
'Ben gözünün önündeyken yiyecek misin?. Ben de yemiyordum ve hiç de acıkmıyordum. Çünkü muhabbetle doyuyordum. Sonunda ona bakmaktan şişmanladım. Ayakta veya otururken hiçbir hâlimde o muhabbet gözümün önünden gitmiyordu."
Nedamet kapısıdır Hüda’dan, O’nu özleyene
Zaten bir rüyadır dünya Adem’i bilene
Ne değişti o günden bu güne
Nadamet olur hasret
Hasretle O’nu isteyene
Seyyid Muhammed Ruhi
Selefiye bu kitabın baskısı maalesef yok. Elinde PDF ya da dijital kopyası olan ya da paylaşabilecek birine yönlendirebilecek olan varsa çok sevinirim.
Şimdiden çok teşekkür ediyorum 🌸