Hepimiz hayat denilen kabuğun üzerinde, uçurum kabuğunun üzerinde akrobasi yapar gibi maskeler takarak yaşıyoruz. Kimi zaman nefret ediyor, kimi zaman ürkekleniyor, kimi zaman âşık oluyor, kimi zaman feryat figan ağlıyoruz. Tüm bunlar birer akrobasi ve bizler gitgide hastalandığımızı ve ölüme yaklaştığımızı unutuyoruz.
Ben... Başkalarının gözünde görünen benden başka bir ben yokmuşum gibi yaşadım. Eğer kendim değil de bir başkası bana bu kadar zulmetseydi çoktan hapsi boylardı.