Herkesin kendi fikri kendine yetiyordu; herkes sanki evrenin gerçek merkeziymiş gibi davranıyor, diğer bütün merkezlerle olan birlikten kendini uzak tutarak bağırıp çağırıyordu.
O Yağmurlu günlerden son güneşli günlerin geldiğini de bir bir hatırlıyorum.
O kadar uzun süredir yolumuz kayıp dolaşıyordu ki, kayıp yaşamaya alışkanlık haline getirmiştik sanki.
Korkunun egemenliğini yaşamamıza rağmen halk olarak çok gülerdik. Bir mizah anlayışımız vardı.
Kelimelerin diliyle değil, sevginin diliyle vermişti cevabını.
