Unvanlı insanlar söz konusu olduğunda hep böyle olur, onlara ya hayran kalınır ya da nefret edilir. Eğer insanları görmezden gelirlerse bu, iğrenç bir züppeliktir, eğer insanlarla birlikte olmayı kabul ederlerse buna da sevimli sadelik denir; bunların ortası yoktur.
Eğer dünyadaki herhangi bir konu üzerine düşüncelerinizi dürüstçe söylemenizi ayıplanacak bir şey olarak gören insanlar arasında acı bir yalnızlık çekerek yaşamınızı sürdürmüş ve orta yaşlarınıza merdiven dayamışsanız, konuşma ihtiyacı bütün ihtiyaçlardan daha büyüktür.