Herkes ne diyecek? Fakat bu ana kadar herkesten ne gördüm ki.. bana en yakın olanlar olmak üzere herkes dedikleri şey beni üzmekten hayatımı manasız bir hale sokmaktan başka ne yaptı.. bu yaşıma kadar en iyi zamanların tam manasıyla yalnız Kalabildiğim günler olmuştu.
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanmadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?