S
@kendikendimeokuyorum
struggle for existence
“Bu kentin ne çatısını aydınlatan ayları sayabilirsin, ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.”
Kitaptan bahsetmeden önce anlatmak istediğim bir şey var. Bu kitabı okuduktan hemen sonraki gün, evimizde bir Afgan kardeşimizi bir günlüğüne misafir etme şansı bulduk. Ahmet henüz yaklaşık 3 yıldır Türkiye’de olmasına rağmen Türkçe’yi çok güzel konuşuyordu. Sohbet sırasında bu kadar güzel konuşmasının eğitim sonucu olabileceğini düşünerek Türkçe okuma/yazmayı da bilebileceğini düşündüm. Ve ona “Bende Afganistan’la ilgili bir kitap var. İstersen sana verebilirim.” dedim. Sonrasında ise yaşıtım olan çocuktan bir daha hiç unutamayacağım bir cümle duydum. “Ben hiç okula gitmedim ki.”
Oysa çok zeki, kalbinin saflığı, güzelliği yüzüne vurmuş çok iyi bir insandı Ahmet. Doğup büyüyeceği ülkeyi o seçmedi. Geçinebilmek için zorunlu olarak terk ettiği ülkesindeki ailesine, çok küçük bir miktar para gönderebilmek için akşama kadar ağır şartlarda çalışmayı o seçmedi. Aynı yaştayız ama benim bir ailem, evim, çatım varken hiç evi olmamış Ahmet’i misafir etmek çok dokundu bana. Ben tıp okuyorken onun hiç okula gidememiş olması da çok dokundu. İşte o gün o cümleyle, Ahmet’in hayat hikayesiyle, bu kitabın gerçekliği bir kere daha yüzüme tokat gibi çarptı.
Ahmet evimizden gittikten sonra saatlerce ağladım. Sahip olduklarıma şükrederek, onun sahip olması için dualar ederek. Bu insanların hiçbiri bunu yaşamayı seçmiyor. En acısı da savaştan en çok etkilenen kadınlar ve çocuklar oluyor. Tıpkı bu kitaptaki Meryem ve Leyla gibi..
Kitaba gelecek olursak, bir günde bitirdim ama kitabın eşliğinde göz pınarlarımı da kuruttum. Savaşın kadınlar ve çocuklar üzerindeki etkisini öyle güzel anlatıyor ki kitap, ağlamamak elde değil. Tıpkı kitapta Nana’nın söylediği gibi, “Pusulanın hep
