Kerim Karataş
@kerimkaratass
18 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Daima onu düşündüğü halde gözünün önünde değildi. Gelirse bile sadece gözleri geliyordu, o zaman bazen durup feryada benzeyen bir saadetle, “Lakin işte seviyorum!” diye haykırmak istiyor, “Sadece onu, sadece onu… Başka kimseyi sevmeyeceğim” diye yemin etmek ihtiyacını duyuyordu. Sevmeyecekti ve evet, hatta sevmemişti, işte şimdi görüyordu ki şimdiye kadar kimseyi sevmemişti.
Reklam
Ah, ne kadar yazıktı! Niçin böyle oluyordu? İnsanın hayatını temizliği, saflığı, masumiyeti için feda edebileceği bir kadın bulmanın ne kadar güç olduğunu düşündükçe kalbi ağlayacak kadar derin bir acıyla sızlıyordu.
Asıl mesele onun gibi bir kadın bulmaktı. Tereddüt ediyordu, “Nasıl, bu mümkün olur mu acaba?” Onun gibi biri, kendi şüphelerini, hala tedavi edilmeyen bütün yaralarını ipek elleriyle saracak, onları iyi edecek, masum ve sakin bir hayat içinde güzel kokular yayacak bir kadın?
Ben seni ne kadar sevdiğimi başka kadınları gördüğüm zaman anlıyorum. Bazen rast gelip hatta senden daha güzel bulduğum kadınlara bakıyorum da kendi kendime hiçbirisini senin kadar, senin gibi sevemeyeceğime yemin ediyorum. Sende bir şey var, öyle bir şey ki hiçbirinde rastlamıyorum... Öyle bir şey ki işte bütün endişelerim senin yanında yok oluyor. Ruhuma bir şifa, bir huzur geliyor! Dudaklarını gözlerime dokundurduğun zaman bütün canımın koşa koşa gelip toplandığını, orada sana kavuşmaktan mesut olarak kaldığını hissediyorum. En çok da şimdi bana öyle geliyor ki ben dünyada senden başka hangi kadını alsaydım hiçbirisiyle senin gibi olamayacaktım; senin gibi böyle samimi, ruhuma kadar, böyle canıma kadar samimi...
Reklam